شبح

کنار خدا دراز کشیده بودم و به آسمان تهی از ستاره نگاه می کردم

گفتم خدایا خیلی وقته که دیگه هیچ کلمه ای نمی تونه حال دلم رو بگه. من بین همه کلمه ها غریبه شدم

خدا نگاهم کرد و آروم گفت: قرنها پیش وقتی شروع به بکار بردن کلمات کردید٬ برای هر شیء کلمه ای داشتید  وبرای هر احساس کلمه ای ساختید

سالها گذشت و انسانها دایره کلمات احساسشون محدوتر شد و دایره کلمات اشیائشون بزرگتر

خیلی وقته دیگه هیچ انسانی در پی ساختن کلمه ای نیست که توصیف روحش رو بکنه

شما آدمها اگه کلمه ای داشته باشید احساسش رو پیدا می کنید و اگه نداشته باشید بدنبال یک شعر می گردید و اگه باز هم پیداش نکردید آواره می شوید.

خداوند مکثی کرد و باز گفت: ساخت کلمه جدید رو احمقانه می دونید و دور دایره کلمات خودتون یک خط قرمز کشیدید و اگه خیلی هنرمند باشید ترکیبشون می کنید و لی دیگه نه اوای تازه ای می سازید و نه ترنم طبیعت رو می شنوید تا بتونید سخن جدیدی بگید.

و بعد خداوند ایستاد و نگاهم کرد

دستش را آرام روی گونه ام کشید و گفت درد غریبی احساس ... درد بزرگیست

بر فراز صخره می نشینی و با چشمان تشنه ات تمام صحرا را درمینوردی

               سالهاست منتظر این لحظه ای

من به دنبال علف هر روزه نخواهم رفت

                    نه٬ من ترس از گرسنه ماندن ندارم

من به دنبال پروانه هایم خواهم رفت

                                                      و می روم

تا رویای پروانه ام را آن سوی تپه بچشم

خنکای آب مرا به رویای شبانه ام فرو می برد... پروانه زیبایم

آهو بره ای کوچک را روی تپه می بینی

  بالهایت را می گشایی وتیز به سویش حمله می کنی

                                                               منتظری فرار کند

اما.... هیچ حرکتی جز نگاهی عاشقانه در او نمی بینی

خیره ات می مانم

           نگاهم پر از تحسین است

تو از تمام پروانه های دشت بزرگتری

        چه بالهای پر قدرتی داری

             چشمانت چه نافذ و گیراست

                       رنگ تیره تنت چه ابهتی دارد

خندان برایت می گویم تو را از تمام پروانه های کوچک نرم تن رنگارنگ آرایش کرده بیشتر دوست می دارم

شهوت دریدن و پاره کردن را فراموش می کنی

نگاه معصومانه ام تو را به ماندن وا می دارد

زنبق ها را نشانت می دهم و برایت از بوی باران می گویم

تو چیزی نمی دانی

چنگالهایت را درگوشت تنم فرو می بری

خراشش آزارم می دهد

               اما نمی گریزم

               برای پروانه ای بزرگتر باید بهایی بیشتر پرداخت !...

 و من این بها را می پردازم

چنگالت را از تنم بیرون می کشی و بالهایت را به دورم می پیچی

از بوی باران و عطر گلها و شبهای پر ستاره چیزی نمی دانی

                                                    تن لطیفم را می بوسی و می روی

هر دو توبیخ می شویم

                                 تو از ندریدن

                                 من از نگریختن

و هر دو می دانیم

بار دیگر در صحراهای دور

اگر همدیگر را ببینیم

               من خواهم گریخت

                    تو مرا خواهی درید.

حریر نگاه گرمت را بر تن او می کنی

و تقدیسش می کنی

همانگونه که مرا تقدیس کرده بودی

می روم مغرور و عریان از کشف نگاه هوس آلودت

و قسم می خورم

هرگز لباسی بر تن روحم نکنم

                    رنگها را گره می زنم تا تو بدنیا بیایی

                                                                   کرمی٬ لاکی٬ ارغوانی٬ آبی

                                       برایت آوازها می خوانم

چشمانم کم سو می شود و کمرم تیر می کشد

چه پایان شیرینی٬ خیره ات می مانم

گلها در میان چهره ات هم آغوش شده اند

صدایی می آید می شنوی؟

حاج حسین است

               پول رنگهایش را می خواهد

                                 حریصانه براندازت می کند

                                             چشمانش از فکر سیاهش می درخشد

                                                                 تو را با اکراهی ساختگی می برد

   قلبم بی تو فشرده می شود

           پاهایم می لرزد 

                  می نشینم بر روی پتوی کهنه

                      سرانگشتان تاول زده ام تو را می خواهد.

          می خواهم آزاد باشم و رها

از وقتی خط کش و قیچی را بر سبزبرگهایم فشردید

       هیچ پرنده زیبایی در آغوشم نخواند

و من به جای آنکه برگهایم را با باد شانه زنم

                  هر روز صبح نگران اضافه های اندامم شدم

و دیگر از یاد بردم روزگاری آغوشم آشیان عقاب بود

                     رهایم کنید

                         می خواهم وحشی برویم

                              می خواهم بی حکم و قانون و سایز و اندازه

                                                                                     دوست داشته شوم

چرا اینقدر تهی نگاهید؟!!

    که مرا با آجر و سیمان یکسان می دانید؟

                   من پرنده هایم را می خواهم

                                                    بدون حضور آرایش شما

به مناسبت سالروز به دنیا آمدن موجودی اضافی در چنین روزی این شعر تقدیم به خودم باد

پدر آن شب اگر خوش خلوتی پیدا نمی کردی

تو ای مادر اگر آن شوخ چشمیها نمی کردی

تو هم ای آتش شهوت شرر بر پا نمی کردی

کنون من هم به دنیا بی نشان بودم

پدر آن شب جنایت کرده ای

                                    شاید نمی دانی

به دنیایم هدایت کرده ای

                                    شاید نمی دانی

و از این بابت خیانت کرده ای

                                    شاید نمی دانی

پیوست: وقتی ۹ ساله بودم و جریان جنسی و نحوه به دنیا آمدن و چگونگی شکل گیری انسان را دانستم تا مدتها و سالها از خدا به خاطر ناتوانیش در بوجود آوردن انسان از این طریق بیزار بودم و از پدر و مادر خودم و خودم از همه بیشتر...هنوز هم از نحوه شکل گیری انسان خوشم نمی آید.

             به درخت احساساتم

هیزمهایش را هر شب

                             در آتش بی تو بودن می سوزانم

 اما

     هر شب سردترم می شود.                                                          

دیگه صدای بارون هم گوش نمی دم

تازه دیگه بودن و نبودن خودتو و غمت برام یکیه

دیگه خاطره هامو هرشب کلنگ نمی زنم.

منتظر هیچ شونه ای واسه تکیه کردن نیستم

می دونی منتظر هیچ چیزی نیستم

از امشب گریه تعطیل و ایلوا راحت می خوابه

تازه تا خود صبح باهات حرف نمی زنه

نمی دونی حالا که رفتم تو اون حفره سیاه و بلعیده شدم و دیگه هیچ اثری ازم نمونده چه راحت دارم روت راه می رم...

!!!

چرا گریه می کنم؟!!!

من دیوانه شده ام ... وصله ناجوری شده ام ناهمرنگ و تنها.....دانشگاه و خانه و همه جا تنها...دیگر برای هیچ کس حرفی ندارم که پر از حرفهای ناگفته ام اما دلی همدرد نمی شناسم...ساعتها گریه می کنم بعد توبه می کنم که دیگر نخواهم گریست و ساعتی بعد باز من هستم و دستانم بر روی دهانم که صدای هق هق بغضم را کسی نشنود.!...هر شب با خود می گویم چه زیباست که امشب اخرین شب باشد و صدای اتوبوس و شلوغی وفشار و بوی عرق و خستگی و آرایشهای عجیب و...را دیگر نبینم و هر روز می بینم.

حسودیم می شود به همه این آدمها که می توانند به بهانه ای خوش باشند و من نمی توانم...حسودیم می شود و دلم برای این همه بهانه که همه را قرار می دهد و مرا فرار گرید نمی دانم چرا می نویسم گویی تنها تکه ای که به صورت ۱۰ بعدی و بعد از کلی حاشیه کمی حرف می زنم اینجاست

دلم برای شانه هایی مردانه برای گریستن دلتنگ است می خواهم سر بر شانه هایی بگذارم و تلخ بگریم و از این همه تنهایی بگویم باز می خندم با خود که ای کوچولوی ساده...تنهایی سرنوشت توست. 

باور نمی شد که حتی باران هم امروز آتش روحم را نتوانست خاموش کند

راستی جنس روحم از چه بود که هر روز می سوخت و هیچ کس نمی دید.

ای کاش میشد دردها را اندازه گرفت

ای کاش میشد منفذی برای جاری شدن دردها باشد

ای کاش ...

راستی خدایا یک سوال بچه گانه از تو دارم !

می گویند تا تو نخواهی یک برگ از درخت نمی افتد

خدایا... این همه درد رو تو می خواهی من بکشم؟

خدایا می خواهی بگویم دوستت دارم و تشکر کنم؟